Vleugel woorden

nu woorden vleugels krijgen
aarzelend een blik werpen
zich behoedzaam strekken
en  weldra nieuwsgierig
een nieuwe horizon verkennen

kruipt weemoed dichterbij
nestelt zich tussen de zinnen
tot in het diepste van de ziel

er is de voetstap
naar de dag van morgen
en woorden van vandaag
wuiven een tot ziens naar gisteren
met letters die ik mis je schrijven

        ©   Merel

 

Het zijn

en de vrouw
wat gebeurde er met haar
ze liet de twijfel liggen
op de weg van haar bestaan
het zoeken nam haar bij de hand
samen kozen ze voor rechtdoor

de zin van alles
stuurde knipogend een licht
dit voelde goed
zo bewust was ze van het zijn

              ©    Merel 

 

Po√ęzie

wil je wat poëzie
vroegen de woorden

ze schreven een gedicht
over opgekropt verdriet
een droom die verdween
en weggespoeld verlangen
de tranen stonden paraat
geduldig wachtend
om te stromen naar de zee
van zoute parels

of toch niet ?
ze trokken een streep door het gedicht

in de verte stond hoop te kijken

          ©    Merel

 

Zolang

zolang je in mij blijft geloven
zal ik woorden schrijven
ook al zijn ze krom gebogen
gewikkeld in een lendendoek
met kruisen om te dragen
en tranen die naar weemoed smaken
ik zal ze kerven op een houten schrijn
versierd met gouden randen

en blijf je naast me staan
geef je me een schouder om te huilen
een knipoog als ik er om vraag

dan komt het ogenblik
mijn woorden rollen van de calvarieberg
zoenen het dauwgroene gras
spreken van wedergeboorte
en huppelen gemoedelijk in de tuin van het paradijs

                   ©  Merel

 

Het avondlicht

het avondlicht vertelde aan duister
en de wind ving het van de hoge bomen
zelfs een witte meeuw viel van verbazing uit de lucht
de zon verschool zich achter de wolken
het huis was kil en kerfde scherpe klanken

en de vrouw droogde haar tranen
kroop in de stilte van de kamer
ijzig koud werd niets gezegd
tot harde woorden haar raakten
en het schreien een zee met tranen vulde

          ©  Merel

 

Zullen we

zullen we zwijgen
niets meer zeggen
onze woorden terug trekken

of wil je verder gaan
pijnlijke woorden afschieten
kwetsende woorden ketsen
en bonkende hoofden kweken
zodat mijn tranen schreien
en je nog meer woorden kerft

of zullen we wijze woorden praten
samen uithuilen
gedachten delen
en morgen hoopvol mooie woorden spreken

                 ©   Merel

Mooie woorden

ze waren mooi
de woorden
geduldig wachtend tot zij eindelijk
in het bijna nachtelijk uur het licht uitdeed

behoedzaam streelden ze haar schouder
vlogen in haar gedachten neerdwarrelend
als sneeuwvlokjes in haar hoofd
ze schonken haar gevoelige woorden
gegoten in zinnen die regels spinden tot een gedicht

ze wou ze vasthouden
bevriezen
tot het ochtendlicht ontwaakte
en ze kon kneden
een nieuw gedicht

bij het opstaan zag ze
hoe een plasje gesmolten letters
geen woorden schreef

              ©  Merel

 

Sombere lucht

een somber grijze lucht
regent natte vlagen
woorden kijken triest vandaag
dit lijkt geen goede morgen

ik krul de woorden tot een lach
open stilletjes de eerste letter
als nu de hemel openbarst
breng ik jou een fijne middag

          ©  Merel