Er was eens

er was eens
en wat ik je wou zeggen
schreef ik bijna als een sprookje
alleen het einde wist nog niet
welke woorden uit te kiezen

ik maakte zinnen van beleven
hoe het leven langzaam verder liep
en ik me afvroeg wat het was
dat nog steeds ergens ontbrak

er gebeurde iets
ergens in mijn onderweg
alsof de vraag een antwoord vond
en ik stilaan open bloeide

er is iemand
dat wou ik je nog vertellen
die me leert stil te staan
bij het kleine deeltje dat ik ben
en het grote Zijn dat alles omvat

          ©   Merel

Een merel

een merel
wrijft vakantie uit de ogen
ontbijt nog even ’s ochtends
in de buitenlucht
onder het hemelsblauw

een merel
vliegt ’s middags
hoog boven de wolken
mijmert even
hoe het was
en wat zal zijn

een merel
zingt ’s avonds een lied
over veilig landen in het warme nest
vervuld van liefde klopt een moeders hart
ze opent snel haar vleugels

en kust met een blij gevoel haar kroost

 

          ©   Merel

 

Acht letters

acht letters horen hoe de vrouw
met stil gefluister tot de bloemen spreekt
de stem is hees
en klanken klinken moe
zelfs de ogen vallen bijna dicht

ze maken plannen
toveren met letters
tot het juiste woord met blije lach
ziet hoe de vrouw glundert van verlangen

ze voelt zich opgelucht
rent naar boven en begint al vast te pakken

dit is het juiste woord 
juichen ze
samen staan we netjes in de rij
en schenken haar "vakantie"

         ©  Merel

 

Vleugel woorden

nu woorden vleugels krijgen
aarzelend een blik werpen
zich behoedzaam strekken
en  weldra nieuwsgierig
een nieuwe horizon verkennen

kruipt weemoed dichterbij
nestelt zich tussen de zinnen
tot in het diepste van de ziel

er is de voetstap
naar de dag van morgen
en woorden van vandaag
wuiven een tot ziens naar gisteren
met letters die ik mis je schrijven

        ©   Merel

 

Het zijn

en de vrouw
wat gebeurde er met haar
ze liet de twijfel liggen
op de weg van haar bestaan
het zoeken nam haar bij de hand
samen kozen ze voor rechtdoor

de zin van alles
stuurde knipogend een licht
dit voelde goed
zo bewust was ze van het zijn

              ©    Merel 

 

Po√ęzie

wil je wat poëzie
vroegen de woorden

ze schreven een gedicht
over opgekropt verdriet
een droom die verdween
en weggespoeld verlangen
de tranen stonden paraat
geduldig wachtend
om te stromen naar de zee
van zoute parels

of toch niet ?
ze trokken een streep door het gedicht

in de verte stond hoop te kijken

          ©    Merel

 

Zolang

zolang je in mij blijft geloven
zal ik woorden schrijven
ook al zijn ze krom gebogen
gewikkeld in een lendendoek
met kruisen om te dragen
en tranen die naar weemoed smaken
ik zal ze kerven op een houten schrijn
versierd met gouden randen

en blijf je naast me staan
geef je me een schouder om te huilen
een knipoog als ik er om vraag

dan komt het ogenblik
mijn woorden rollen van de calvarieberg
zoenen het dauwgroene gras
spreken van wedergeboorte
en huppelen gemoedelijk in de tuin van het paradijs

                   ©  Merel