De oever aan de overkant

hoe een woord plots
jou beeld op mijn netvlies plaats
alsof het pas gisteren was
dat ik afscheid van je nam

ik heb te weinig aan je gedacht
hoe het met je zou zijn
nu de boot je heeft meegenomen
naar de oever die je nog niet kende

je bleef stilstaan bij zo veel plekjes
alleen dat ene
het was verboden om daar aan te meren
zo lang je vaarde op de aardse wateren

je keek wel eens naar die andere kant
wist dat ooit op een dag de bootsman je kwam halen
toch had je nooit gedacht zo vroeg reeds zijn kajuit te delen

morgen zal ik dwalen langs de waterwegen
me afvragen langs welke oever je nu woont
als je me ziet zwem dan even naar de overkant
en vertel me hoe het nu met je gaat

              ©    Merel

5 gedachten over “De oever aan de overkant

  1. prachtig zijn weer je gedichten, merel. ze verwoorden wat wij niet kunnen zeggen. wat een talent, en dank je dat ik mee mag genieten van wat je schrijft. groetjes, dino

    Like

Reacties zijn gesloten.