Het ikje

onder een hemelsblauwe lucht
in het grasgroenig gras
lijkt een ikje langzaam te ontwaken
ze proeft van de verbazing
kijkt verwonderd in het rond
alsof een begrijphetnietje
stilaan leert begrijpen

al haar grijszwarte spinsels
kleuren plots verrukkelijke gouden draden
ogen zijn speelmakker van de schaduw
maar de zon lacht vrolijk en stuurt warme stralen

en ergens in een boom springt een merel van een tak
spreidt haar vleugels en vliegt de vrijheid tegemoet
het ikje heeft haar masker afgedaan
de loodzware mantel naast zich neergelegd
als een merel pikt ze van de graantjes van het leven

           ©   Merel

 

5 gedachten over “Het ikje

  1. ik had het vanmorgen al gelezen
    en mijn gevoel zei dat ik dit idd even moest afwachten.
    nu begrijp ik de verandering in jou en je naam
    die ik ook zal aanpassen.

    je geeft zoals altijd het gevoel dat jou draagt mooi weer, en net zoals ik ook doe heeft het steeds een triest kantje met af en toe een beetje hoop …
    genegen zonnekes

    Like

  2. Dag Merel,

    Ik merk aan de reacties
    dat je erg gewaardeerd wordt door je lezers.

    Daar kan je alleen maar
    blij van worden.

    Nog een avondgroet.

    Uvi

    Like

Reacties zijn gesloten.