Sprookje

het sprookje kuste haar wakker
met de lippen van de prins
slaapdronken wreef ze
het zandmannetje uit haar ogen

niet begrijpend keek ze in het rond
elfjes dansten op de vleugels van de vlinders
en floten het lied van goede morgen
kaboutertjes van de ijver
kuisten haar gedachten tot gevoelens van intens geluk
met het toverstokje in de hand
deelde de fee haar lieve wensen uit
aan de feestdis van het genot
leste het sprookjesbos zijn dorst

alleen de boze heks was veroordeeld
tot levenslange eenzaamheid
want in dit sprookje hoorde ze niet thuis

                     ©  Merel

Advertenties

3 gedachten over “Sprookje

  1. een sterk staaltje van taal, knap!
    en op jouw reactie:
    die ondertoon kruipt er onbewust in maar
    geeft perfect mijn gevoel weer.
    als ik papieren vleugels had …
    lieve zonnekes

    Like

  2. Wat ‘sprookte’ je toch maar uit in die adempauze?
    En voilà, dat staat hier verteld en geschreven. Knap!

    Groetje

    Like

Reacties zijn gesloten.